Simone Peperkamp over haar ervaring als buddy
Simone is 47 jaar en woont in Arnhem. Ze heeft een LAT-relatie. Bij haar werd 10 jaar geleden de diagnose ALS vastgesteld. Simone werkte toen als leerkracht in het basisonderwijs; inmiddels doet ze geen betaald werk meer. Simone doet, ondanks haar fysieke beperkingen, nog veel zelfstandig. ’s Ochtends heeft ze wel hulp bij de persoonlijke verzorging. Binnenshuis maakt ze gebruik van een rollator en buitenshuis een rolstoel. Vanaf medio 2024 is ze buddy.
Waarom werd je buddy?
De eerste periode na mijn diagnose ALS in 2015 had ik nog geen behoefte aan contact met lotgenoten. Vervolgens werd ik gevraagd als boegbeeld voor project TryMe en ben ik lid geworden van de patiëntenadviesraad . Van hieruit werd mij gevraagd of ik buddy wilde worden van een jongedame die in een soortgelijke situatie zit als ik. Allebei zijn wij ongeneeslijk ziek, zitten we ongeveer in dezelfde fase qua klachten en mobiliteit en zijn we van dezelfde leeftijd.
Ik hoorde dat de buddyvrager graag contact zocht met iemand die haar begrijpt hoe ze zich voelt. Ja, een match, dacht ik. Ik snapte meteen wat ze bedoelt. Ik kan iedereen mijn verhaal en strubbelingen vertellen, maar het begrijpen ervan is voor een ‘gezond’ persoon lastig. Je weet pas hoe het voelt als het jou overkomt.
Hoe verloopt het contact?
Het eerste contact verliep via mail en daarna via whatsapp. Dit was even aftasten, wie is die ander? Van tevoren kwam de vraag “Zou het wel klikken?”, bij mij omhoog. Vanaf het eerste moment was dit meteen verdwenen, “Wij kunnen hier beiden veel positiviteit uit halen”, bedacht ik. Het contact verliep al meteen erg gemakkelijk. We kunnen kletsen over serieuze zaken, elkaar tips geven over bv hulpmiddelen, dagjes uit aan elkaar doorgeven die handig zijn met de rolstoel enz.
Hoewel wij allebei andere types zijn, hebben we ook veel gemeen. We kunnen bv genieten van de natuur en zijn we allebei druk met onze planten die we thuis hebben en stekken.
Het contact via whatsapp is voor beiden makkelijk. We reageren op elkaar wanneer het ons uitkomt. Is de een te moe om te reageren, dan snapt de ander dat meteen. Reageer je pas een paar dagen later, dan is dat ook prima. Hierin begrijpen wij elkaar, we doen dit op ons eigen tempo.
Wat geeft het mij om buddy te zijn?
Het gaf mij een goed gevoel dat ik als buddy werd gevraagd. Als geen ander weet ik hoe het is om ongeneeslijk ziek te zijn. Dat ik een luisterend oor kan zijn voor een ander en dat we genoeg hebben aan een half woord is heel prettig.
Naast het hebben over het ziek zijn en waar we tegenaan lopen, kunnen we ook samen kletsen over alledaagse dingen. We nemen elkaar mee in ons eigen leven door foto’s te sturen van leuke momenten en herinneringen die we maken. We liggen in een deuk als we elkaar op de hoogte brengen van de onhandigheden die ons dagelijks leven met zich meebrengt. Ik ben dan wel begonnen als buddy, maar ik zie het als “samen de strijd aangaan”.
Had je zelf een buddy willen hebben?
Eerder heb ik niet de behoefte gehad aan een buddy. Als ik iets wilde weten, vroeg ik het aan andere ALS-patiënten. Dat is iets wat ik trouwens nog steeds wel doe.
Nu dat ik zelf buddy ben ervaar ik zeker de meerwaarde hiervan. Ik zie ons als elkaars buddy.
Je steunt elkaar!
Mocht je zelf twijfelen of je een buddy wilt of wilt zijn, kan ik het alleen maar aanmoedigen. Wees niet bang dat er misschien geen klik is. Onthoud dat je allebei met dezelfde intentie het contact aangaat; er zijn voor elkaar.
Als buddy is het erg fijn om een luisterend oor te zijn voor de ander. Of je nu zelf patiënt bent of nabestaande, jij begrijpt als geen ander hoe machteloos en hulpeloos je je kunt voelen.
Als buddyvrager is het erg prettig om te horen hoe anderen met de situatie omgaan en kun je gebruik maken van de ervaringen en tips van de buddy.
Kortom; samen steun je elkaar!
Met vriendelijke groet,
Simone Peperkamp
